بیـن بستـر مـادر مظلومـه‌ام افتـاده است  گوئیا بهر سفر از این جهان آماده است

مرو مادر ، مرو مادر ...

دست خود را گَه به بازو گَه به پهلو می‌زند  شمع عُمر مادرم از درد، سوسو می‌زند

مرو مادر ، مرو مادر ...

پهلویش بشکسته شد در پشت آن در مادرم  نافلـه خوانـد نشستـه بین بستر مادرم

مرو مادر ، مرو مادر ...

شـدّت دردش فـراوان است یـار مرتضی  در قنوتِ خود به یک دستش بگوید رَبّنا

مرو مادر ، مرو مادر ...

نالۀ مادر زنـد بـر قلب مـا هـر دم شَـرَر  ذکـر او عجّـل وفاتـی گشته از سوز جگر

من مهدیم، در دست تیغ انتقامم

مادر به قبر مخفیت بادا سلامم

ای قلب مجروحم کباب از غربت تو

باریده اشکم قرن ها بر تربت تو

شب تا سحرها سوختم از سوز داغت

بودم چراغ قبر بی شمع و چراغت

عمری برایت گریه همچون ابر کردم

هم سوختم هم ساختم هم صبر کردم

دیروز رو گرداند امّت یکسر از تو

امروز باشد مهدی ات تنهاتر از تو

مادر دلم خون است از بندم رها کن

دستی برآور بر ظهور من دعا کن

یا با ظهورم انتقامت را بگیرم

یا در کنار قبر پنهانت بمیرم

مادر شنیدم بارها قاتل تو را کشت

ای یار تنهای علی آخر چر اکشت

مادر شنیدم بارها از پا فتادی

دیدی علی تنها بود باز ایستادی

قنفذ در آن ساعت به ثانی اقتدا کرد

دست تو را از دامن مولا جدا کرد

مادر مپنداری من از تو دور بودم

آن روز در صلب حسینت نور بودم

آوای مهدی مهدیت آمد به گوشم

برخاست در صلب حسین از دل خروشم

نفرین بر آن قوم خدانشناس کردم

درد تو را در قلب خود احساس کردم

ای کاش بودم تا علی را یار بودم

جای تو من بین در و دیوار بودم

آنان که پای خطبه ات ساکت نشستند

ای کاش دست قاتلت را می شکستند

کی می شود بردارم از جانت محن را

از خاک بیرون آورم باز آن دو تن را

در حلقۀ زنجیرشان محکم ببندم

فریاد یا اُمّا رسد از بند بندم

دریا کنم از خون دل چشم ترم را

پرسم چرا کشتید آخر مادرم را؟

گیرم امیرالمؤمنین را دست بستید

بازوی زهرا را چرا آخر شکستید؟

اجر ذوی القربای پیغمبر کتک بود؟

یا پاسخ حق نمک غصب فدک بود؟

مادر به اشک چشم های دوستانم

داد تو زین بیدادگرها می ستانم

من بهترین یار وفادار تو هستم

روز ظهورم هم عزادار تو هستم

شمشیر خونریزم بود مدیون محسن

نقش است بر آن انتقام خون محسن

ای قبر پنهانت زیارتگاه مهدی

حورشید قرآن، اختر دین، ماه مهدی

تو عالمی را اشک و سوز و شور دادی

امشب به نخل آرزویم برگ پیداست

در چهرة زردم نشان مرگ پیداست
امشب مرا در بستر خود واگذارید

بیمار بیت وحی را تنها گذارید

دوران هجوم رو به اتمام است امشب

خورشید عمرم بر لب بام است امشب
بیرون برید از خانه زینب را که حاشا

مادر دهد جان و کند دختر تماشا
گوئید مولا را که در مسجد نشیند

تا مرگ یارش را به چشم خود نبیند
خجلت زده از اشک فرزندان خویشم

اسما تو تنها وقت مردن باش پیشم

پیش حسن از اشک ماتم رخ نشوئی

جان حسینم با علی حرفی نگوئی
چون روز آخر بود، کار خانه کردم

گیسوی فرزندان خود را شانه کردم
دید چه حالی در نمازم بود اسماء؟

این آخرین راز و نیازم بود اسماء
آخر نگاه خویش را سویم بیفکن

میخوابم اینک پرده بر رویم بیفکن
بنشین کناری ناله از دل در خفا زن

بانوی خود را لحظه‌ای دیگر صدا زن
دیدی اگر خامش به بستر خفته‌ام من

راحت شدم، پیش پیمبر رفته‌ام من
آیند چون اطفال معصومم به خانه

پرسند از مادر خبرداری تو یا نه؟
دیدند اگر خاموش و بی‌تاب است مادر

آهسته با آنها بگو خواب است مادر
چون سوی حجره کودکانم رو نهادند

یکباره روی جسم رنجورم فتادند
مگذار ساعتها تنم در بر بگیرند

مگذار آنان هم کنار من بمیرند
بفرست مسجد آن دو طفل نازنین را

کآرند بالینم امیرالمؤمنین را

شبها برایم بزم اشک و غم بگیرند

در خانة آتش زده ماتم بگیرند

از من بگو با زینب آزادۀ من

برچیده مگذاری شود سجادۀ من
من رفتم اما یادگارم زینب اینجاست

تکرار آهنگ دعایم هر شب اینجاست

نويسنده : beytolaemeh | تاريخ : چهارشنبه 23 اسفند 1391 | نوع مطلب : [Post_Cat_Title] |