سبک : کوچه ها را غم گرفته

لاله­ی پژمرده مادر             خون دلها خورده مادر

زیرِ گل می رود او شبانه

تا نباشد ز قبرش نشانه

فاطمه فاطمه فاطمه جان

از چه در سنّ جوانی         سروِ قدّت شد کمانی

خیز و یک بار دیگر دعا کن

گریه بر غربت مرتضی کن

فاطمه فاطمه فاطمه جان

در بدن دارد نشانه           بس که خورده تازیانه

کاش ومن پشت در مُرده بودم

سیلی از قاتلت خورده بودم

فاطمه فاطمه فاطمه جان

ای تمام حاصل من     خون شد از داغت دل من

از غم رفتنت بی شکیبم

فاطمه جان مرو من غریبم

فاطمه فاطمه فاطمه جان

فاطمه بین اشک و آهم    رخ مپوشان از نگاهم

من که غیر از تو یاری ندارم

از فراق تو جان می سپارم

فاطمه فاطمه فاطمه جان

ماه من در گِل نهان شد    گلشن عمرم خزان شد

خانه ام گشته ازغم سیه پوش

شمع کاشانه ام گشته خاموش

فاطمه فاطمه فاطمه جان

می برم بر روی شانه     جسم یارم را ز خانه

رفته از دست من حاصل من

خون شده از فراقش دل من

فاطمه فاطمه فاطمه جان

زینبم گیرد بهانه          جوید از مادر نشانه

از غم رفتنت بی شکیبم

فاطمه جان مرو من غریبم

ای خدا مادرم فاطمه قامت خمیده است

بعد پیغمبر از امّتش خیری ندیده است

دستان حیدر گردیده بسته

از ظلم و کینه قلبش شکسته

مظلومه زهرا

ای خدا رفته از پیکرم دیگر توانم

مادرم رفته است، من چرا زنده بمانم؟

بعد از تو مادر شد گریه کارم

دائم به یادت غمناله دارم

مظلومه زهرا

فاطمه بسته بار سفر با حال خسته

می رود نزد بابای خود، پهلو شکسته

بعد از پیمبر امت چه ها کرد؟

در بین کوچه محشر به پا کرد

مظلومه زهرا

ای خدا حضرت فاطمه نقش زمین است

جانشین پیمبر چرا خانه نشین است؟

در پشت آن در محشر به پا شد

دل شیدا می خونه با من نغمه ی ماتم  

    روی گونه ام می مونه لایه هایی از شبنم

توی ابرا می بینم عکس گنبد و پرچم   

           دیگه دارم می میرم لحظه لحظه و هر دم

نمی خوابم          توی شبایی که بی تابم 

          به زیر تابش مهتابم

دلتنگ گنبد اربابم

توی سینه ام         تا عکس گنبدُ می بینم    

      به روی خاک غم می شینم 

اشکامو از چشام می چینم

امان ای دل ...

توی ذهنم می بنده پردۀ پندار تو          

توی رؤیام می ذارم سر روی دیوار تو

شده چشمام از دوری خسته و خونبار تو    

        توی قلبم می خورم حسرت دیدار تو

پریشونم         با این دو چشمای گریونم   

       این قدر که از حرم می خونم

تو لیلی و منم مجنونم

تو خواب دیدم           توی حریم تو پا بوسم  

        تو رو خدا نکن مأیوسم

عمری به عشق تو مأنوسم

توی گوشم همواره نغمه های چاووشه    

  دل تنگم هر لحظه بی قرار شش گوشه

ببین چشمام چون چشمه در غم تو میجوشه  

    لباس غم در ماتم قلب خسته میپوشه

شب تیره          دلم برای تو می گیره    

     دلم توی جوونی پیره   

 اگه نیاد حرم می میره

دیگه بسه           شدم از این جدایی خسته 

         چی راه بین ما رو بسته

جدا شده دستم و نمی کشم از تو دست   

    هستیِ نا قابلم فدایِ تو هر چه هست

دست من شده خاک پایت          اشک من باغ لاله هایت

خوشم که جان ناقابلم            قابل است که شود فدایت

سیدی یا اخی یا حسین

یوسف زهرا تویی تو را برادر شدم            شاهد لطف تماشایی مادر شدم

علقمه شور دیگر گرفت          موجی از حوض کوثر گرفت

همین جاست به خدا همین جاست        مشامم بوی مادر گرفت

قامت من شد نگون سجده­ی من شد تمام 

  تشهّدم نام توست علیک منّی السلام

شدم من زائر گل یاس         شکسته بال سبز احساس

امیدم همه شد نا امید           خاک غم شده کفّ العباس

ز پیکرم شد جدا ، جدا نشد از علم         

   دست مرا با علم ببر برای حرم

خیمه­ی عمر من بی عمود      از عطش دو لب من کبود

در کودکی شد قسمت من خانه داری 

هم خانه داری میکنم هم سوگواری

گریَم برای نورِ دو عینت             هر شب دهم آب دست حسینت

دیشب دعا کردی اجل جانت بگیرد    

امشب دعا کن دخترت زینب بمیرد

دیشب تو بودی اندر کنارم            امشب به دیوار سر می گذارم

دیشب نشستی گیسویم را شانه کردی  

امشب در آغوش لحد کاشانه کردی

دیشب گرفتی اشکم ز دیده           امشب ز داغت پشتم خمیده

دادی به دست زینبت با آه و زاری   

پیراهنِ خونینِ خود را یادگاری

زهرای من زهرای من          ای کوثر یکتای من

ای نگاهت بر من طبیب        رفته از دل صبر و شکیب

ذکر من شد امّن یجیب

ای به موج غم نوح من         ای جوان مجروح من

تو مکن پیرم نوح من

بر غربتم نظاره کن        کمتر به من اشاره کن

مرغ عشقم تنها مرو            جون حیدر زهرا مرو

مادر عاشورا مرو

در کنارت زنده هستم     با تو من پاینده هستم

از رخت شرمنده هستم

پیشم بمان ای لاله ام   ای یار هجده ساله ام

تا عدو آمد سوی او       زد کشیده بر روی او

خون چکید از ابروی او

هر دو چشمش گردیده تار    دست او باشد بر دیوار

وای من از ظلم اغیار

دیدم منِ زار و غمین      زهرا شده نقش زمین

پشت در زهرا در سجود       آمدم من اما چه سود

هر دو دست من بسته بود

دیده ام در آن میانه             هر کسی با هر بهانه

می زد اورا تازیانه

ای لاله صد برگ من            کن آرزوی مرگ من

شده یاسم همچون لاله             شده غرق آه و ناله

ای خدا زهرا بی حاله

کوثر افتاده در بستر             سینه سوزان از میخ در

پرِ اشک چشم حیدر

کاش ای گل بی برگ و بر           جای تو بودم پشت در

گفته مادر با دخترش     جان او جان دلبرش

جای او بوسد حنجرش

چون که شد ظهر عاشورا           پور زهرا در قتلگاه

از قفا شد رأسش جدا

شد بی کفن خونین بدن            رأسش به دست اهرمن

کرب وبلا کاش                   خونه م کنارخونه ی شاه کرم بود

پنجره ی اتاق من سمت حرم بود

سایه ی پرچم حسین بالا سرم بود

کرب وبلا کاش               هرشب توبین الحرمین روضه میخوندم

هرشب توی صحن حسین تاصبح می موندم

باذکرشاه عالمین دل می سوزوندم

کرب وبلا کاش                    باذکرارباب شهیدتشنه پاک شم

یه روزی باروضه های ارباب هلاک شم

توکربلا جون بِدمو همونجا خاک شم

کرب وبلا کاش                       کبوتری رو ایوونِ طلایی باشم

زائر صحن و رِواق رضایی باشم

با نگاهش بازم کرب وبلایی باشم

کرب وبلا کاش                      ازغم آقام باحساب کتاب بمیرم

بی سر و تشنه لب کنار آب بمیرم

آره بابا      رودامن ارباب بمیرم

کرب وبلا کاش                          آقابیاد و روضه ی سقّا بخونه

ازمشک وچشم وعَلَم ودستا بخونه

دریا فقط می تونه از دریا بخونه

ارباب خوبم  ارباب حسین (2)ارباب خوبم       (4)

نويسنده : beytolaemeh | تاريخ : چهارشنبه 28 فروردین 1392 | نوع مطلب : [Post_Cat_Title] |