آن بلبلم که سوخته شد آشیانه ام

صیادسنگدل زده آتش به خانه ام

بال و پرم ز سنگ حوادث شکسته شد

ازبس که شمر شُوم زده تازیانه ام

چونشمع آب شد تنم از بس گریستم

ترسمکه سیل اشک کند سر به نیستم

زانساعتی که رفتی و دیگر ندیدمت

جویایگنج بودم و ، ویران نشینم شدم

دستم نمی رسید ببوسم تو را ز نی

ازدور گرد خرمن تو خوشه چین شدم

ویرانهو داغ ، زخم زبان ، طعنه ی بی کسی

اینکوه را تن چون کاه چون کشم

پایتو و که برسر چشمان خود نهم

دستتو کو خار ز پایم برون کشم

نويسنده : beytolaemeh | تاريخ : چهارشنبه 17 مهر 1392 | نوع مطلب : [Post_Cat_Title] |