ما غم ومهر حسین از ابتدا داریم

در دل خود آرزوی کربلا داریم

فتاده امشب در     سرم هوای او       دلم شده مهمان     کربلای او

غریب آقام آقام

عاقبت از مادرش  تذکره می گیرم

یا که توی حسرت شیش گوشه میمیرم

به راه عشق او      گذشته ار جانیم        سینه زنای هیات       محبانیم(۱)

بر مشامم میرسد دوباره بوی یاس

زنده شد در خاطرم زیارت عباس

حریم عشق او      بهشت رو خاکه     براغم عباس     هردلی صد چاکه

غریب آقام آقام

حرمش رو میبینم  شبا میون خواب

یاد اون ساعت به خیر تو حرم ارباب

دلم هوایی شد      دوباره با یادش      یه عمریه هستم    غلام  در گاهش

غریب آقام آقام

++++
ما سينه زنان رسم جنون باب نموديم
جان و سر خود هديه به ارباب نموديم
از عمق درون ناله و فرياد نموديم
با سينه زدن زلزله ايجاد نموديم
در حزب على اكبر و در خط حسينيم
ديوانه زنجيرى بين الحرمينيم
دارد همه هستى ما بوى گل ياس
شد رهبر ما عشق خدا حضرت عباس
موسى كه به سيناى صفا رفت ز ما بود
منصور كه بر دار بلا رفت ز ما بود
عيسى كه به بيمار شفا داد زما بود
يحيى كه سر از بهر خدا داد ز ما بود
آرى همه عشاق ز ما بوده و هستند
پيمانه شكستند كه پيمان نشكستند

 

******

روزی که درب عشق از خانه ای شکست

ساقی به روی خاک پیمانه ای شکست

زآن لحظه حرمت جانانه ای شکست

تا کربلا دل دردانه ای شکست

آواره گشته و دور از وطن حسین

ای عشق عالمین – ارباب من حسین

سرهای قدسیان بر حلقه عزا

چشمان عرشیان خونین شد ای خدا

در قلب عاشقان شد خیمه ها به پا

آوای کاروان هر دم زند صلا

هر کس ندا کند ارباب من حسین

ای عشق عالمین – ارباب من حسین

گل بوته های یاس رنگین کمان شده

رنگ بنفشه ها چون ارغوان شده

آرامش و قرار از باغبان شده

آوای لاله ها چون الامان شده

هر غنچه وا شود گوید سخن حسین

ای عشق عالمین – ارباب من حسین>

روزی به کوچه ای دستان بسته ای

در پشت در گل پهلو شکسته ای

روزی دگر تن در خون نشسته ای

با ضربه ستور از هم گسسته ای

گردیده اینچنین خونین بدن حسین

ای عشق عالمین – ارباب من حسین

ما هرچه می کشیم از ضرب کینه است

آغاز بی کسی کوی مدینه است

از آتش در و از سوز سینه است

گویا که اجرت آن بی قرینه است

اینگونه شد که شد غرق محن حسین

ای عشق عالمین – ارباب من حسین

اینگونه رسم عشق گردیده قائمه

یثرب به ابتدا در طف به خاتمه

گاهی بنفشه گون گه چون شفق همه

آید بدین جهت از کوچه فاطمه

گوید به قتلگاه ای بی کفن حسین

ای عشق عالمین – ارباب من حسین

 *******

بالا نرفت آنکه به پای تو پا نشد

آقا نشد هر آنکه برایت گدا نشد

مقصود از تکلم طور از تو گفتن است

موسی نشد هر آنکه کلیم شما نشد

روز ازل برای گلوی تو هیچ کس

غیر از خدای عز و جل خونبها نشد

در خلقتش زمین و مکانهای محترم

بسیار آفرید ولی کربلا نشد

گرچه هزار سال برای تو گریه کرده اند

یک گوشه از حقوق لب تو ادا نشد

ما گندم رسیده شهر ری توایم

شکر خدا که نان تو از من جدا نشد

یک گوشه می رویم و فقط گریه می کنیم

حالا که کربلای تو روزی ما نشد

داغ تو اعظم است تحمل نمی شود

در حیرتم چگونه قد نیزه تا نشد

************

با تو شروع می کنم ای ابتدای من

ای جلوه خدایی بی منتهای من

پایان راه تو به خدا ختم می شود

از راه کربلاست مسیر خدای من

لحظه به لحظه مححضر زهرا رسیده است

رنگ خدا گرفته اگر گریه های من

از روی فرشهای حسینیه عزا

تا عرش می رود اثر ردپای من

شکر خداکه در دهه آخر الزمان

خرج تو میشود نفس من صدای من

این گریه‌ی برای تو کفاره‌ی من است

این راه توبه ای است برای خطای من

از من نیاز میرسد و از تو ناز-عجب

دردسری شده سفر کربلای من

***********

مرا درد و مرا درمان حسين(ع) اســت

مـرا اول مـــــــرا پايان حسين(ع) است

دل هر کـس به ايماني سرشتـــــه

مرا هم دين و هم ايمان حسين(ع) است

همه عالم به اذن حق تعالــــــــــي

چو عبدي سر به فرمان حسين(ع) است

بهشت و جنت و فردوس اعــــــلاء

همه معلــــــــــول پيمان حسين(ع) است

براي هر دلي جانان و جانـــــــــــي

مرا هم جان و هم جانان حسين(ع) است

عقول جن و انس و هم ملائــــــک

به حقِ حق که حيران حسين(ع) است

چو خواهم روضه ي رضوان به فردا

که من را روضه ي رضوان حسين(ع) است

چرا عالم ز جانش نـــــــــــاله دارد

مگر  او هم پريشان حسين(ع) است

اگر خواهي ز حال عبد مســــــکين

خوشا حالش که مهمان حسين(ع) است

*********

جنت بی توعذابش ز جهنم کم نیست

در دم مرگ اگر پا بسرم بگذاری

**عمر جاوید به شیرینی آن یکدم نیست

حرم قرب خدارا که دل عاشق توست

طرفه بیتی است که روح القدسش محرم نیست

بگذار آدمیان طعنه زنندم گویند*

*هر که خود را سگ کوی تو نخواند آدم نیست

نیست بر خامشی آتش دوزخ سیلش*

*از یم اشک غمت هر که به چشمش نم نیست

تا خدایی خدا هست لوای تو به پاست**

زانکه جز دست خدا حافظ این پرچم نیست

هم خدا داند و هم عالم و آدم دانند*

*که به جز رأیت عشق تو در این عالم نیست

دوزخ ارزانی آنانکه ندارند غمت**

با غمت هیچ مرا زآتش دوزخ غم نیست

ملک هستی همه ماتمکده‌ی توست حسین

**جایی از ملک جهان خالی از این ماتم نیست

گوهر اشک عزای تو به هر کس ندهند

**اهرمن را شرف داشتن خاتم نیست

گریه بر پیکر مجروح تو باید همه دم**

که جراحات تنت را به از این مرهم نیست

تو به جا ماندی و ظالم اثرش هم شد محو

**پایه ظلم که در دار جهان محکم نیست

سائل تو است کسی کز تو تو را خواهد و بس

**آنکه شد طالب تو در طلب درهم نیست

سینه کردی هدف تیر که میدانستی

**زنده بی مرگ تو دین نبی اکرم نیست

هیچ مظلوم همانند تو در قلزم خون

**سر جدا با گلوی تشنه کنار یم نیست

گو ببرند سر دار زبان در کامش**

غیر مدح تو ثنایی به لب (میثم) نیست

نويسنده : beytolaemeh | تاريخ : سه‌شنبه 01 اسفند 1391 | نوع مطلب : [Post_Cat_Title] |